بسم‌الله‌النّور

یا جواد الائمه(ع)

سال پیش بود. صبح روز تولد امام جواد(ع). همینطور که سرم رو به صندلی ماشین تکیه داده بودم و چشمامو بسته بودم به آقا امام رضا(ع) گفتم: "آقا جون! عیدی به ما نمی­دید؟ روز تولد میوه دل و روشنی چشم شماست."... عنایتی کردند و  این بیت­ها رو نوشتم:

  خنده زده ماه بر روی خوش سبزه­ات
  بوسه زده آفتاب بر رخ تابان تو

  در تو شده منجلی جود و سخای علی
  چشم فلک دوخته بر در ایوان تو

  خاک شده دستبوس بر در شمس­الشموس
  تا که شود زائر گوشۀ چشمان تو...                   

  زیر لب زمزمه می­کنم:
  باب الجواد راه ورودی به قلب توست
  حاجت رواست هرکه از این راه می­رود...

چقدر دلم هوای صحن و سرای آقا رو داشت. چقدر دلم می­خواست باز این شب جمعه هم مشهد باشم؛ اما به دلیلی نرفتم، نشد که برم. حالا دلم می­خواد یه نفر دست دلم رو بگیره و ببره ایوون طلای امام رضا(ع)... نایب­الزّیاره­ام بشه... واسم از آقا عیدی بگیره. دلم می­خواد یه نفر...

***

  پی­نوشت:
  من: کجایی الان؟
  همون یه نفر: وسط صحن جامع رضوی نشسته­ام.
  من: وای خوش به حالت!
  همون یه نفر: الان گنبد مسجد گوهرشاد درست روبرومه...
  من: ...
  همون یه نفر: اینجا داره بارون میاد...
  من:...
  همون یه نفر: جلوی باب الجواد وایستادم
  .
  .
  .