بسم‌الله‌النّور

دریغ!

 می فرمود:

  "هر دقيقه­اى كه می­گذرد جايگزين و عوض ندارد، از دست رفته و گذشته است و ديگر برنمی­گردد. اى كاش اگر خانه و درِ خانه را نمی­دانيم، كوچه را می­دانستيم.

  حاج محمّد على فشندى ـ رحمة اللّه ـ هنگام تشرّف به محضر حضرت صاحب(عج) عرض می­كند: مردم دعاى توسل می­خوانند و در انتظار شما هستند و شما را می­خواهند، و دوستان شما ناراحتند. حضرت می­فرمايد: دوستان ما ناراحت نيستند!

  اى كاش می­نشستيم و دربارۀ اين كه حضرت غائب ـ عليه السّلام ـ چه وقت ظهور می­كند، با هم گفت و گو می­كرديم، تا حدّاقل از منتظرين فرج باشيم. اشخاصى را می­خواهند كه تنها براى آن حضرت باشند. كسانى منتظر فرج هستند كه براى خدا و در راه خدا منتظر آن حضرت باشند، نه براى برآوردن حاجات شخصى خود. چرا ما حدّاقل مانند نصارى كه در مواقع تحيّر با انجيل ارتباط دارند، با آن حضرت ارتباط برقرار نمی­كنيم؟!"

***

  همیشه همینطور است آقا! دقیقه­هایی که رفته و دیگر برنمی­گردد... حسرت خواندن دو رکعت نماز پشت سر شما به دل غافلم ماند. با آنکه می­دانستم فرصت کم است و شاید همین روزها...

  همیشه همینطور است!