بسم‌الله‌النّور

خاک

  یک ساله شده­ام!
  در بهشت جاودان او، پای سریر سلطنت الهی­ش به دنیا آمدم. خاک بودم، ذره­ایی از مهر او را با وجودم آمیختند، بلند شدم... سر به فلک کشیدم.
  روبروی آستان عرش حشمت او ایستادم، صدایم را تمام آسمان­ها شنیدند:

  آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
  آیا شود که گوشۀ چشمی به ما کنند؟...

  ملائک از حرکت باز ایستادند، سکوت کردند، تمام وجودم بود اذا زلزلت الارض...، خاک بودم، نسیمی آمد، آتش را فرو نشاند، خاک را با خود برد... صاحب خاک، مالک خاک، پدر خاک... ابوتراب!

***

  در هروله میان قم و توس گم شده­ام...

  می­گوید: سکوتت این روزها معنادار است!... می­گویم: سکوت می­کنم و درد در دلم جاری­است*... درد...

  _________________________________________
  * سکوت می­کنم و عشق در دلم جاری­ است/ که این شگفت­ترین نوع خویشتن­داری است!/ سهیل محمودی
  ** عکس از خبرگزاری مهر است.