بسم‌الله‌النّور

ای وای مادر...م

  و خداوند فرمود:
   ای محمد! اگر تو نبودی زمین و آسمان را نمی­آفریدم، اگر علی نبود تو را نمی­آفریدم، و اگر فاطمه نبود علی را نمی­آفریدم.

  جهان هستی وامدار وجود این زن است.

  روبروی گنبد طلایتان می­ایستم... پلک می­بندم و دلم را رها می­کنم در آرامش عجیبی که نگاه­تان می­بخشد... شب و روزهای عزای مادرتان است آقا!... مگر نه اینکه هرچه دارم از شما دارم؟... نه که یادم نرفته است... مگر نه اینکه نام مادرتان را زمزمه کردم و خواستم...؟ مگر نه اینکه به دعبل فرمودید: «ما اهل بیت آنچه ببخشیم پس نمی­گیریم»...؟ هرچه دارم از شما دارم...

  دلم هوایی حرم باصفایتان شده است بانو!... مگر نه اینکه فرموده­اند: آنچه از مزار فاطمه زهرا(س) طلب می­کنید از مزار فاطمه معصومه(س) بخواهید...؟ می­شود سر بر آستان­تان بگذارم و به یاد آن تربت بی­نشانی که دل سوختۀ هزار هزار کبوتر سپید زائرش است بگریم؟... راهم می­دهید باز؟... زبانم بسته است... زبانم بسته است و... اما شما که می­دانید خانوم!... دلم خیلی گرفته... خیلی...