بسم‌الله‌النّور

  روزی روزگاری دخترکی کلبه­ایی چوبی داشت و تمام دنیا برایش همان یک کلبه بود. اما یک شب خداوند طوفان را فرستاد تا کلبۀ او را ویران کند. دخترک رفت و کنار چشمه­ نشست و گریه کرد. یک بار در میان گریه­هایش گفت: خدایا! می­شود روزی دوباره کلبه­ایی داشته­باشم؟. خدا به او خندید؛ زیرا در حال ساختن یک قصر برایش بود.

***

  حاشیۀ بی­ربط:
  می­دانم... می­خواهی آرامم کنی، می­گویی ارزش ندارد. ندارد خب! اما قبول کن وقتی کسی بدون اجازه نوشته­های اینجا و آنجا را برداشته حتی بدون اینکه عنوان متن را عوض کند! به اسم خودش به خورد دیگران می­دهد، من بعنوان نویسنده به اندازه ده دقیقه نباید عصبانی شوم؟ وقتی حتی به خاطرات بسیار شخصی زیارت آدم هم رحم نمی­کنند!!! از همه بدتر اینکه ادعای متشرع بودن­شان هم می­شود! و باز هم بدتر اینکه نوشته دوستان دیگر را هم آنجا دیدم! که نمیدانم از اینجا به خانه آنها رفته یا برعکس! حتی یک نوشته از سید مهدی شجاعی هم دیدم!
 این و این  و این و این و این و این  و این حتی ! و این  و این و این هم نمونه­هایش. من که هرکاری کردم نتوانستم به این موجود تذکر کتبی بدهم. اگر کسی توانست به او بگوید دست از این کارها بردارد که آخر و عاقبت ندارد و از سرنوشت دیگران عبرت بگیرد!!!