بسم‌الله‌النّور

عزیز زهرا!

  من مهدی­ام در دست تیغ انتقام­م
  مادر به قبر مخفی­ات بادا سلام­م

  دیروز رو گرداند امت یکسر از تو
  امروز باشد مهدی­ات تنهاتر از تو

  ای قبر پنهان­ت زیارتگاه مهـــــدی
  خورشید قرآن!اختر دین! ماه مهدی!

  من بهترین یار وفادار تو هســــتم
  روز ظهورم هم عزادار تو هستم...                      سازگار

***

  این یک نوشته کاملاً شخصی است/نیست!

  سرم را میان بالش فرو می­برم... اما چه کنم با این اشک­ها که بی­وقفه می­ریزند و هرچه بیشتر می­آیند بیشتر می­سوزانند. انگار کسی باز این بیتها را به گوشم می­خواند:
  کیست­ام من؟ ای که در هر روز و شب
  می­کنی از حق ظهورم را طلب

  کیست­ام من؟ ای به حقّ­م ناشناس
  با تو­ام من! ای همیشه ناسپاس!

  بارها دیدی مرا... نشــــــناختی
  بارها در غصّـــــــه­ام انداختی...

  خدا نیاورد آن روز را که بگویند شیعه به ولایت شما، بر معصیت و  نافرمانی خدا گستاخ شده است.
  چه کنم آقاجان؟! من این زخم­های پیکر نازنین شما را خوب می­شناسم... با دست­های خودم زده­ام! مگر می­شود که ندانم، نشناسم؟...
  حق دارید آقا! به خدا حق دارید بگویید:«امروز من مظلوم­ترین فرد عالم­ام...»

  دلم خوش است! می­گویم خدا لعنت کند قومی را که سینۀ امام معصومش را درید و سرش را برنیزه گردانید، هرشب و روز می­گویم نفرین خدا بر قومی که دست­های امام معصومش را با غل و زنجیر بر گردنش بست و زیر آفتاب، شهر به شهر چرخاند، تا مجالی برای رحمت خدا باقی نگذارد... حتی از تصورش می­لرزم؛ ولی... امام معصوم حاضر و ناظر من، به اسمم که می­رسد سرش را پایین می­اندازد و...
  عزیز زهرا! چه فرقی است میان من و آن قوم؟...

   چه چیز با این­همه جفا که در حقّ­تان می­کنم، اجازه می­دهد که با گستاخی بگویم اللّهمَ ارنی الطلعة الرشیدة...؟ حالا هرچقدر هم اشک پشیمانی بر رویم بریزد جبران یک قطره اشک شما نمی­شود که:
  اللّهم انّ شیعتنا خلقت مِن شعاع انوارنا و بقیة طینتنا و قد فعلوا ذنوباً كثیره اتكالا على حبّنا و ولایتنا فان كانت ذنوبهم بینك و بینهم فاصلح بینهم و قاض بها عن خمسنا و ادخلهم الجنه فزحزحهم عن النار و لاتجمع بینهم و بین اعدائنا فى سخطك.*

  آخر ناسپاسی تا چه حدّ؟... بی­معرفتی و نامردی تا کجا؟... بگذارید بشمارم! کجا و کجا و کجا و... به دادم رسیدید... مضطر شدم و پریشان و صدایتان زدم... اَدرکنی اَغثنی یا مولای... و اجابتم کردید... آبرویم را خریدید و عزّتم دادید... چند بار؟ آقا جان! چندبار به دعای شما خداوند شرّ و بلا را از سرم رفع کرد و من هرگز نفهمیدم؟... چندبار...؟...
  اما من چه؟... من چه کرده­ام برایتان آقا؟... جز اینکه بارها قول دادم و قولم را زیر پا گذاشتم؟... غیر از اینکه عهد بستم و به چشم بر هم زدنی شکستم، چه کرده­ام آقا؟... چه کرده­ام؟ که حالا بخواهم اللهّم اجعَلنی مِن انصارهِ و اعوانِه... کدام والمُحامینَ عنهُ؟... کدام والسّابقین الی ارادتهِ؟...

  حالا شما که مظهر "رئوف" اید و "ودود" و "رحیم" و "رحمان" و "کریم"، شما که "وَالغوثُ و الرّحمةُ الواسعةُ وَعداً غَیرَ مکذوب" اید، باز چشم می­پوشید و اجازه می­دهید باز هم با شما حرف بزنم، باز هم محبّت شما را طلب کنم، باز هم بخواهم که شفاعت کنید، باز هم... و شما باز هم بگویید
  ما تو را اول صدایت کرده­ایم
  ما برای خود جدایت کرده­ایم

  ما تو را خندان و گریان می­کنیم
  ما تو را مشمول احسان می­کنیم

  ما تو را آخر سعادت می­دهیم
  ما به تو جام ولایت می­دهیم

  ما که هر کاری برایت می­کنیم
  در قیامت کی رهایت می­کنیم؟!                                  14/2/87

  * پروردگارا! شیعیان از پرتو نور ما و باقیمانده گل وجود ما آفریده شده­اند و گناهان فراوانى به پشتگرمى دوستى و ولایت ما انجام داده­اند. پس اگر گناهان­شان میان تو و آنها فاصله­اى پدید آورده میان آنها را اصلاح كن و گناهان­شان را از خمس ما جبران فرما. پروردگارا! آنها را از آتش دور كرده، در بهشت جاى ده و همراه دشمنان ما در خشم و عذاب خویش نیفكن.