بسم‌الله‌النّور

اردی­بهشت من

  دهم اردیبهشت است... مادر نیست... حالا دیگر مادر شش سال که نیست. نیست که صدای پایش را از پشت پنجره بشنوم و منتظر در زدنش باشم... نیست که وقتی خسته­ به خانه می­رسم، منتظرم باشد... نیست که حرف بزند، بخندد، گریه کند... همین چند شب پیش بود که دیدمش. صورتش را می­بوسیدم و می­گفتم: مامان کی برگشتی؟...

  مادر نیست که درد بکشد، صبوری کند... مادر نیست که غذا در دهانش بگذارم، رختحوابش را مرتب کنم، لباسش را عوض کنم و دلم خوش باشد تنها به یک لبخند... یک لبخند او تنها، دنیای من باشد... مادر نیست که...

  ... و صدای تو که آرامم می­کند، مرا که صبر می­کنم به دردهایم، به نداشتن­هایم... و می­خندم هنوز. تو هستی... چشم­هایت هست، کنارم می­نشینی و آرام حرف می­زنی... آرام آرام صدایم می­زنی... بغض می­کنم و تو این سکوت­های طولانی مرا می­شناسی، همانطور که من چشم­هایت را. حجم این­همه مهربانی است که شب دلتنگی مرا به سحرگاه خلسه­ایی لطیف می­کشد، که سجاده­ام را پر از عطر گل­های محمّدی می­کند لبخندت. ...

  و چه خوب است... چه خوبی، تویی که کنارم ایستاده­ایی، بی توجه به بارانی که بی­وقفه می­بارد... مثل اشک­های من، که زل زده­ام به این سنگ سیاه... مادر هست... تو هستی... و من حالم خوب است...

***

  گفتم: خاتون! تولدّتان مبارک... شما خوب می­دانید که بی مادر...

***

  تو ســـرنوشت منی، از تو من کجا بگریزم؟
  کجا رها شوم از این طلســــــم؟ تا بگریزم
  به خویش هم نتوانم گریخت از تو که عیب است
  ز آشــــناتری اکنون به آشــــــنا بگریزم
  به هرکجا که روم رنگ آسمان من این است
  سیاه مثل دو چشم تو! پس چرا بگریزم؟!*

  می­دونی؟...
  ________________________________________
  *حسین منزوی