بسم‌الله‌النّور

دوای درد مرا...

  حالم خوبه... حالم خوب نیست... نمی­دونم... می­خوام بنویسم... نمی­خوام بنویسم... می­خوابم... خوابم نمی­بره... خواب می­بینم باز... بغض می­کنم... گریه می­کنم... می­خندم... نمی­دونم چمه این روزها...

  آقای رییس حرف می­زنه و حرف می­زنه، من سرمو انداختم پایین و با گوشه چادرم بازی می­کنم، جواب نمی­دم... می­دونم این کلافه­اش می­کنه، ولی دست خودم نیست. نسرین می­گه از وقتی برگشتی خیلی کم­حرف شدی... تحمّل سکوت­های طولانی من سخته لابد... کاش آقای رضایی چایی بیاره، بلکه رییس کوتاه بیاد. دلم می­خواد بگم: "تو رو خدا ولم کن جناب سرهنگ!... بذار برم...باشه همون که شما می­گی...". میگه: "یادت باشه که دیگه تا آخر سال از مرخصی خبری نیست. هوس نکنی دوباره بری کربلا!". بی­اختیار لبخند می­زنم. بهش برمی­خوره... مجبور می­شم توضیح بدم: امیدوارم جدّتون این حرف شما رو نشنیده بگیرند!... کسی کربلا نمی­ره... کربلا دعوته..." می­گه:" اگه نذارم بری؟ لابد چوبشو می­خورم؟!..." می­گم:" شما این کار رو نمی­کنید! یعنی خدا نکنه همچین کاری کنید...". حوصله توضیح ندارم. توی دلم می­خندم... بذار خوش باشه!

  حالم خوب نیست... خواب می­بینم... دلم می­خواد زودتر آخر اردیبهشت بشه...

  دوای درد مرا هیچکس نمی­داند
  فقط بگو به طبیبان دعا کنند مرا ! *

  حاشیه:
  دلم می­خواد بدونم این کسی که از "عراق" اینجا رو می­خونه، کیه؟ می­شه خودتون رو معرفی کنید؟!
  _______________________________________
  * مهرانه جندقی