بسم‌الله‌النّور

اللّهمَّ لِبابکَ وقَفتُ و بفَنائِکَ نَزَلتُ

  یک

  هیچ عاشق خود نباشد وصل­جو
  که نه معشوقش بود جویای او

  سفر سخت شروع شد... شاید تعبیر خواب­هایی که این اواخر می­دیدم، یا آزمونی برای صبر و تحمّلم. ساعت نزدیک سه صبح است. چراغ­هایی دیده می­شود. هرچه نگاه می­کنم اینجا شباهتی به نجف ندارد... می­گوید که کوفه است. با رییس کاروان حرفم می­شود... خسته­ام. جایی برای خوابیدن نیست. نماز صبح را در راهرو می­خوانم و همانجا کنار وسایل روی صندلی می­نشینم.
  دلم گرفته... آقا! مولاجان! مگر راضی نبودید؟ مهمان نمی­خواستید؟ نکند بی­دعوت آمده­ام؟... چشم­هایم خیس می­شود. سرم را به دیوار تکیه می­دهم و برای چند لحظه خوابم می­برد. در خواب می­بینم که... . بیدار می­شوم... دلم سبک شده است. لبخند می­زنم... حالا دیگر مطمئن شدم که این سفر فرق می­کند... اگرچه سخت­تر است.

  آفتاب پهن شده است، شب و روز اول اقامت­مان در نجف اینطور هدر می­رود. به محدودۀ شهر می­رسیم. قلبم تند می­زند... چشم­هایم به دنبال گنبد و گلدسته­های حرم می­گردد. حاشیۀ وادی­السّلام معلوم می­شود. از پشت ساختمان­های نه چندان بلند نجف، گنبد طلا بر خورشید پهلو می­زند. اشکم سرازیر می­شود: السّلام علیک یا علی­بن ابی­طالب یا امیرالمؤمنین...

  روبروی ایوان طلا ایستاده­ام... می­خواهم قطرۀ آبی شوم و در زمین فرو بروم از خجالت. آقا! چطور دوباره اینجا ایستاده­ام؟ من که هرچه به سرتا پای خود نگاه می­کنم لیاقتی نمی­بینم که هنوز به یک سال نکشیده دوباره دعوتم کرده­باشید. من که چیزی در وجودم پیدا نمی­کنم تا شایستۀ این کرامت و بزرگواری باشد... می­دانم این نیست جز عنایت و مهربانی مولای دو عالم که با صورتی پر از اشک شرم زیر لب نجوا کنم:... و عادَتکُم الاحسان و سَجیّتُکُم الکَرَم...

  زانوی ادب بر زمین و صورت بر در  الحمدلله الذی هدانا لهذا... پیشانی سجده بر چارچوب درگاه­ می­گذارم که سبحان الله ... الحمدلله الذّی جعلنا مِن المتمسّکین بولایة امیرالمؤمنین..