بسم‌الله‌النّور

هیچ عاشق خود نباشد وصل­جو*

  ...یاد آن ساعت­هایی می­افتم که زیر آفتاب به چه شوقی نشسته بودم و لحظه­ها را می­شمردم. یاد آن وقتی که گفتند باید برگردیم و من با پاهای لرزان از اتوبوس پایین آمدم و همانجا روی خاکها نشستم و سرم را میان دست­هایم پنهان کردم تا کسی اشکهایم را...

  یاد این می­افتم که باید در آن دو روز می­رفتم به آن امامزاده تا مادر سجّاد دستم را بگیرد و بخواهد که کربلا زیر قبّه برای شفای پسرکش دعا کنم. باید قبل از رفتن، به گلزار شهدای مهران -شهری که وجب به وجبش آغشته به خون است- می­رفتم؛ تا وقتی در مرز زُرباطیه - که دیدن و شنیدن نامش یکباره تمام خاطرات جنگ را بر سرم هوار کرد- به مأمور عراقی در لحظه­ایی که وقتی سر بلند کردم به من چشمک زد، چیزی نگویم؛ و تمام بغضم بریزد در گلویم و ناخنهایم به جای چشمهای نانجیب او به کف دستم فرو برود... و نگویم که به خدا هرچه دارید از آل الله دارید وگرنه ما هنوز یادمان نرفته که شما...

  خوب یادم هست، حاج آقا با آن لهجۀ قشنگ یزدى‌ش می‌گفت:
  "ببین خواهرم! خیلی‌ها به این سفر میرن و چیزى گیرشون نمیاد، خیلی‌ها هم یه چیزهایی گیرشون میاد ولی هنوز به خونه نرسیده از دستش میدن!..."
  حالا بعد از این مدت، نگاه می­کنم به دست­هایم، به دلم... چه کرده­ام در این قریب به یک سال؟!... وقتی یادم می­آید که رفتنم به تاخیر افتاد، آنقدر که درست در شب تولدّم پای ضریح مولایم امیرالمؤمنین(ع) باشم، تا از او بخواهم... چه کرده­ام در این یک سال که حالا...

  دلم پر می­کشد برای سر گذاشتن به دیوار مسجد کوفه و صدایت زدن
  مولایَ یا مولای انتَ السّلطان و اناَ المُمتَحَن و هَل یَرحَمُ الممتَحَنَ الاّ السّلطان
  مولایَ یا مولای انتَ الدّلیل و اناَ المتَحیّر و هَل یَرحَمُ المتَحیّرَ الاّ الدّلیل...**
  _______________________________________
  * مولوی ** مناجات حضرت امیر(ع) در مسجد کوفه