بسم‌الله‌النّور

یا انیس مَن لا انیس له

  مرا غریبه بدانید و در به در بکشید
  و غربتــــــم را از من بزرگتر بکشید

  دو چشم، یک پا، یک دست، یک دهان و سپس
  به روی شانۀ من بی­شماره سر بکشید

  اگرچه سبزم حتی، اگر بلند و قطور
  به پای قامت چوبین من تبر بکشید

  و سرزمین مرا از شمال شرق وطن
  درســــت تا لب دریاچۀ خزر بکشید

  چنین که حرف مرا هیچ­کس نمی­فهمد
  تمام مردم را گنگ و کور و کر بکشید

  بس است اینهمه پابند شهرتان بودن
  از این به بعد مرا راهی سفر بکشید

  _ سفر نه! زخم مفصّل، جراحت مشروح_
  اگر که تاب ندارید مختصـــــر بکشید

  به ابرها دل بستن همین­قدر کافی است
  از آسمان سهم­م را همین­قدر بکشید

  در این کویر، در این جرعه­جرعه خشکیدن
  مرا به آب شباهت دهید و سر بکشید               (؟)

***

  ...مهم نیست که چقدر خسته­ام... که چقدر دلم می­خواهد... چقدر دلم می­خواهد... چقدر دلم می­خواهد... مهم نیست که چقدر دلم خیلی خواسته­است که...
  این شب­ها که در تنهایی و سکوت وسایلم را در ساک می­گذارم... و دانه­های اشک آرام آرام... مهم نیست که چقدر دلم مادرم را می­خواهد... چقدر دلم تنها کسی را می­خواهد که... و این بغض گلوگیر... و لب­هایم که مدت­هاست بسته شده به سکوت...

  دلم می­خواهد از این سفر... چقدر دلم می­خواهد از این سفر برنگردم...

***

  یا انیس مَن لا انیس له... چرا صدایم نمی­کنی؟...